Max Verstappen maakt het vier: wereldtitel 2024 is een statement, geen seizoen

We schrijven 2024 en het begint bijna belachelijk te klinken, maar het is toch echt waar: Max Verstappen is opnieuw wereldkampioen. Vier keer. Op rij. De Formule 1 is officieel zijn speelveld geworden en de rest mag af en toe een podium pakken als hij er zin in heeft.

Waar 2021 de oorlog was, 2022 de controle en 2023 pure vernietiging, voelt 2024 als een statement. Alsof Verstappen en Red Bull even wilden laten zien dat alle praat over inhaalslag, reglementen en “het veld komt dichter bij elkaar” vooral wensdenken was.

De titel valt vroeg in het najaar, ruim voordat de kerstversiering in de stad hangt. De rekensom is al weken onderweg. Elke keer dat iemand denkt “als hij vandaag uitvalt, wordt het nog spannend”, wint hij gewoon weer. En dan is er ineens dat ene weekend waarop de balans definitief doorslaat. Geen theorie meer. Gewoon: kampioen, nummer vier.

Een seizoen waarin alles tegen hem zou móéten werken

Je kon vooraf genoeg redenen bedenken waarom 2024 lastiger zou worden. Een veld dat hem drie jaar heeft kunnen bestuderen. Teams die honderden miljoenen hebben gepompt in updates om het gat naar Red Bull te dichten. Nieuwe talenten, ervaren kampioenen, simulatornerds die elk bochtje hebben geanalyseerd.

En toch. Zodra het licht uitgaat, is het weer hetzelfde verhaal. Max vertrekt, de rest kijkt toe. Als de Red Bull niet de snelste is op zaterdag, is hij dat wel op zondag. Als de strategie van een ander team even werkt, zet Verstappen het recht met pure pace.

Het is niet dat er geen tegenstand is, het is dat de tegenstand nooit een heel seizoen lang op hetzelfde niveau kan leveren. Max wel.

Van titelkandidaat naar benchmark

In 2021 vroegen we ons af of hij Hamilton kon verslaan. In 2022 werd hij de man die alles onder controle had. In 2023 werd hij de maatstaf voor dominantie. In 2024 is hij iets anders geworden: de benchmark waartegen iedereen wordt afgemeten.

Elke keer dat een ander wint, klinkt dezelfde vraag in de paddock:

“Ja leuk, maar had hij dit ook gewonnen als Verstappen vooraan had gestaan?”

Het antwoord is meestal pijnlijk duidelijk.

De RB20: scalpel in handen van een chirurg

De auto van dit seizoen, de RB20, is geen gimmick. Geen trucje dat een paar maanden werkt. Het is een evolutie van alles wat Red Bull onder dit reglement heeft geleerd. Aerodynamica die lijkt te vloeien in plaats van te werken, een chassis dat in elke fase van de bocht precies doet wat Verstappen wil, een pakket dat een fout afstraft maar een goede ronde tot iets buitenaards maakt.

In verkeerde handen is zo’n auto tricky. In de handen van Max is het een scalpel.

Hij rijdt geen rondjes, hij snijdt lijnen. Elke apex, elke exit, elke remzone. Vaak met een marge die er op tv comfortabel uitziet, maar op de data genadeloos is. Hij hoeft niet als een kamikaze te rijden om ongrijpbaar te zijn.

Concurrentie met momenten, maar geen seizoenen

Ferrari heeft weekenden waarin ze op pole staan en even durven dromen. Mercedes heeft circuits waar de auto opeens weer iets weg heeft van de oude glorie. McLaren en andere opkomende teams prikken er af en toe een overwinning uit.

Maar dat is precies het probleem voor hen. Het zijn momenten. Geen patroon. Geen constante.

Een wereldkampioenschap win je niet op goede weekenden, maar op slechte. En Verstappen zijn slechte weekenden zijn voor de meesten nog altijd uitstekend. P5 als alles tegenzit, P2 als de strategie niet perfect is, P1 als hij zelfs maar een klein beetje ruimte krijgt.

Het voelt alsof hij altijd een uitweg vindt. Safety car? Hij reageert beter. Regenbuitje? Hij is als eerste op de goede band. Rode vlag? Hij komt scherper de herstart uit. De rest probeert gebruik te maken van chaos, bij Max lijkt chaos gewoon onderdeel van het script.

Vierde titel, nieuwe fase

Met zijn vierde wereldtitel stapt Verstappen een andere categorie binnen. We zijn het stadium voorbij waarin je nog moet bewijzen dat het geen toeval of “goede auto” is. Je komt in de buurt van de allergrootsten. Niet alleen qua statistiek, maar qua gevoel.

De manier waarop hij races leest, hoe hij met druk omgaat, hoe weinig fouten er nog in zijn seizoen zitten – het is het profiel van een coureur die niet alleen kampioenschappen wint, maar tijdperken definieert.

Voor Nederland is het bijna absurd

We moeten het hardop blijven zeggen om te beseffen hoe bizar dit is. Een Nederlandse coureur met vier wereldtitels. Een sport die decennialang ver weg voelde, waar we blij waren als er überhaupt een landgenoot in het veld reed, is nu een soort oranje privéshow geworden.

Kinderen die nu opgroeien, denken dat het normaal is dat Max Verstappen wereldkampioen is. Alsof het erbij hoort. Alsof een F1-seizoen zonder Nederlandse titel een rare uitzondering zou zijn.

Voor ons, die hem hebben zien instappen als tiener, voelt het nog steeds af en toe onwerkelijk.

Wat nu?

Het meest bizarre aan deze vierde titel is misschien wel dit: het voelt niet als een eindpunt, maar als een tussenstand. Alsof we halverwege een boek zijn waarvan we het slot nog niet eens kunnen zien.

Gaat hij door tot vijf? Zes? Meer? Stopt hij zelf eerder, gewoon omdat hij er klaar mee is? Het kunnen alle kanten op.

Maar één ding is duidelijk. Zolang Max Verstappen gemotiveerd blijft, een competitieve auto onder zich heeft en de Formule 1 blijft rijden zoals hij nu rijdt, is elk seizoen dat eraan komt niet de vraag óf hij wereldkampioen kan worden, maar wie hem ervan af moet zien te houden.

En eerlijk gezegd. In 2024 heeft niemand ook maar in de buurt gezeten.